بهانه ها

تمام حوادث آن چند روز را به استهزا می گیرند و می گویند داستانی بیش نیست.

گیرم که داستان باشد، آیا داستانی نیست که بشود بر آن گریست؟

هم چنان که می شود بر رستم و سهراب گریست.

البته که پدیده های نوظهوری چون داعش، باور احتمال وقوع چنین حوادثی را سخت نزدیک کرد به ذهن. و البته که گریستنی است و خواستنی است هر داستانی که قصه گوی مردانگی و آزادگی و شجاعت و راه درست باشد.

اگر بر راه درست نیستم، روندگان راه درست را دوست می دارم و بر داستانشان، چه واقعی و چه خیالی، می گریم.

 

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *