آغاز

این اولین پست وبلاگ من است. پستی بیخود، بی سر و ته و بی معنی. اما مهم است. چون شروع شده. شروعی بی پایان.

 

هر روز می نویسم. قول می دهم. حتی روزهایی که خیلی کار دارم.

می نویسم، حتی شده یک خط. حتی شده یک کلمه. حتی شده بی معنی.

می نویسم، حتی شده تکراری. ولی مهم این است که بنویسم. چون با نوشتن است که می مانم.

 

آه که چه اختراع بزرگی بود زبان و ادبیات و کلام و نوشتار. چه نقطه ی عظیمی بود لحظه ی اختراع صنعت چاپ.

 

عاشق خواندن و عاشق نوشتن هستم. من، رسول والی، جادوگر قرن بیست و یکم هستم. مثل یکایک شما.

 


 

پ.ن: شاهین کلانتری با نوشته هایش این خوره را به جان آدم می اندازد که بنویسی و بنویسی و بنویسی.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *